هَرانک

دود تندورستان مش پوران را بین به نظرم وچانش ازشهر می خواهُن  بیاین

میرزاجان :

ازکُجه مطمئنی ؟

چل گیس :

دوماه پیش  می گوت .هروقت نانم ته کَشِه، به  جارالله  پول  دَهُم تا از معلم کلایه نان بیاوره  فقط بَچانی بیره ،تندروستان روشن کنم، تا نان دهات ببرن شهر نوه ام نادر جان قربانش بشُوم عاشق نان دهاته پشت تلیفن گویه ننه جان نان  بفرست

میرزاجان :

تعجب کنم تی حافظه ، گپ دوماه پیش هنوز یادته ،مون  ندانُم امروزناهار  بخوردم یا نخوردم

چل گیس :

کوفتت بو   آبگوشت   بخورده یک ساعت پیش  یادت بِشِه