هرانک

ثبات

rashvand52 — Thu, 31 Dec 2009 06:56:45 GMT

در الموت ثبات ساختمانی است بارعایت تمام ملاحظات هندسی و زوایا و ارتفاع دقیق

همه قوانین هندسی با جزئی ترین موارد در آن بکار رفته است

طوری که اگر نزدیک ساختمان ثبات بایستی نمای بیرونی آن کمی کج و معوج به نظر می رسد

اما داخل که می شوی تناسب اضلاعش ادم را به حیرت می اندازد

ثبات منحصر بفرد است ودر هر روستا فقط یکی از آن ساخته شده است تا

معیاری برای ساخت ساختمانهای دیگر باشد تا با مقایسه ان زیاده از حد منحرف نشوند

تمامی خانه های کاه گلی براساس معیار ثبات ساخته می شدند و معماران سنتی الموت

ملزم به رعایت آن بوده و هستند ساختمانهایی که به لحاظ استحکام چشم انداز ترکیب اجزا

با فرهنگ اصیل ایرانی قابل تقدیرند

تجربه

rashvand52 — Tue, 29 Dec 2009 13:24:18 GMT

هرجا سخن از تجربه می رود . سخن از تکامل تجربه هم درست است.

هرجا سخن از مجرب شدن است سخن از مجرب تر شدن رواست

شاعر با شاعری شاعرتر می شود و سخنران با سخنرانی سخنران تر

این امر در هر تجربه ای جاری است بدون اینکه گوهر آن تجربه دست بخورد

یا حقیقت آن لطمه ای ببیند یا در اعتبار آن ظلمی بیفتد در اثر استمرار قطعاکمال می یابد

فی المثل در عابد و عبادت هرچه عبادت افزون تر شود عابد شکوفا تر می شود

و هرچه عابد شکوفاتر شود عبادتش ژرف تر و روحانی تر می شود

چنار خونبار الموت

rashvand52 — Fri, 25 Dec 2009 10:29:55 GMT

این روزها مصادف است با تاسوعا و عاشورای حسینی

بنده این افتخار را داشتم که در سال ۱۳۸۵کتابی بنام

چنار خونبار زرآباد الموت را چاپ کردم این کتاب در دو بخش تدوین شده است

بخش اول به بررسی اسناد و مکتوبات مستند در خصوص تاریخچه چنار خونبار

زرآباد الموت اشاره دارد

بخش دوم شامل گزارش و مشاهدات بنده از درخت چنار خونبار روستای زرآباد الموت

است

واقعیت این است خارج از هر گونه غلو و اغراق در این گوشه کوهستانی الموت معجز ه ای

رخ می دهد باید همت کنی و خود را به آن نقطه برسانی و جاری شدن خونابه را ببینی

این درخت شهرت جهانی دارد و از کشورهای هند و لبنان و پاکستان و اروپایی و عربی

برای بازدیدش می آیند هیچ وقت هیجان و اشک شوق خبرنگار شبکه العالم را در سال ۱۳۸۲

از یادم نمی رود که دوربینش را بر نقطه جاری شدن خونابه زون کرده بود و با شور و شعف خاصی

برای مخاطبانش گزارش می فرستاد

این کتاب در سال ۱۳۸۵با تیراژ۳۰۰۰نسخه توسط انتشارات طه قزوین به چاپ رسیده است

شماره تلفن :۰۲۸۱-۲۲۰۶۰۵۳مدیر انتشارات آقای حمیدی

امام زاده محمود

rashvand52 — Mon, 21 Dec 2009 05:29:57 GMT

آبادی هرانک امام زاده ای دارد بنام امام زاده محمود

شجره نامه اش اورا منتسب به نوادگان امام سجاد(ع) می کند

احترام وارادت اهالی نسبت به این امام زاده بسیار قابل توجه است

اظهار ونظرهای متفاوتی بر سر و زبان مردان و زنان آبادی است

مش لیلی می گوید :

قربون جد آقا برم یه شب تو خوابم اومد

نوجوان سبز پوشی بود که نور ازش ساطع بود

کبل رستم می گوید :

من اورا مرد بلند قامت سبز پوش دیده ام نورانی و جذاب

حاجیه آمنه می گوید :

سه نفرند به من تو خواب گفته اند

یه خواهرند با دوتا برادر جایشان را تو خواب نشانم دادند

تاکید کردند که به کسی نگویم

مراد معترض وار می گوید :

هیچ یک از اینها که گفتید نیست

من اورا پیرمرد نورانی دیدم که از چهره اش نور می بارید

وبلاگ نویس در اینجا می نویسد :

اگر همه مردم آبادی یک چهره از امام زاده را خواب می دیدند

بایستی شک کرد

در گستره معنویت تنوع چهر ه ها یک واقعیت انکار ناپذیر است

بدون شک همه مردم آبادی راست می گویند

یک واقعیت در تجلی های گونه گون ظهور کرده است

کدخدا ی هرانک

rashvand52 — Thu, 17 Dec 2009 13:52:16 GMT

هرانک در گذشته کدخدایی داشته به نام کدخدا زیور

می گویند پنج سال کدخدای هرانک بوده است

زن پر جبروتی که درایت و تیز هوشی اش نقل محافل الموتی هاست

مادر به نقل از کدخدا زیور می گوید :

یک روز کدخدا زیور در جمع زنان آبادی بلند گفته بود :

منم زنم سلیمه هم زنه ؟!

اگر زیور هم بمیرد می گویند یک زن مرد (فوت کرد)

اگر هم سلیمه بمیرد می گویند یک زن مرد (فوت کرد)

واقعا کسی هست تحقیق بکند که این دوتا کی هستند ؟!

من کدخدای چند پارچه آبادی ام

ولی سلیمه نمی تونه خودشو و زندگیشو جمع کنه ؟!

اسماعیلیه در لغتنامه دهخدا

rashvand52 — Mon, 14 Dec 2009 11:18:18 GMT

اسماعیله الموت

اسماعیلیان . سبعیه . هفت امامیان . باطنیان . باطنیة. حشاشین . ملاحده . فدائیان . فرقه ای از شیعه که سلسله ٔ ائمه را به اسماعیل فرزند مهتر امام جعفر صادق (ع ) ختم کنند و اسماعیل را امام هفتم دانند. اسماعیل نخست از طرف پدر به جانشینی وی تعیین گردید ولی بعد حضرت صادق (ع ) پسر دوم خود موسی را جانشین خود کرد. اسماعیلیه انتصاب اخیر را نپذیرفتند و گفتند امام نمیتواند تغییر عقیده بدهد. اسماعیل پنج سال پیش از وفات پدر در مدینه بسال 145 هَ . ق . درگذشت و در مقبره ٔ بقیعالغرقد مدفون گردید. با آنکه گروهی شاهد مرگ اسماعیل بودند، طرفداران وی ادعا کردند که او تا پنج سال پس از فوت پدر زندگی کرد و او را در بازار بصره مشاهده کردند و آنجا مردی مفلوج را با مس ّدست شفا بخشید. پسران اسماعیل که در زمره ٔ افراد دیگر علویین مورد تعقیب حکومت بودند، مدینه را ترک گفتند. محمد پسر مهتر در ناحیت دماوند قرب ری مخفی شد واعقاب او در خراسان و سپس قندهار خود را پنهان داشتند و آنگاه به هندوستان مهاجرت کردند و هنوز هم عده ای از اسماعیلیه در هند اقامت دارند. علی برادر محمد،به سوریه و مغرب هجرت کرد. اعقاب اسماعیل مبلغینی بنام داعی (ج ، دُعاة) به اقطار ممالک اسلامی گسیل میداشتند تا عقیده ٔ آنان را که به باطنیه شهرت داشتند تبلیغ کنند و اساس آنان بر تفسیر و تأویل قرآن بود. یکی ازین مبلغین میمون ملقب به قدّاح بود که پسر او عبداﷲ رئیس شیعه ٔ قرامطه گردید. محمدبن حسین ملقب به زیدان که بوسیله ٔ نجوم آگاهی یافته بود که حکومت به ایرانیان باز خواهد گشت ۞ با معاضدت یکی از اغنیای ایرانی معتقداتی را که هم جنبه ٔ مذهبی و هم جنبه ٔ اجتماعی داشت ، مورد قبول اسماعیلیه قرار داد. در پایان قرن سوم هجری ، عبیداﷲبن محمدالمهدی که از طرف بربریان به امامت قبیله ٔ کتامة منصوب شده بود، در مغرب حکومت فاطمیین یا عبیدیة را تأسیس کرد و حکومت مزبور بزودی به مصر منتقل گردید.
اسماعیلیه ٔ ایران : حسن بن صباح که در ری متولد شده و همانجا به عقیده ٔ باطنیه گرویده بود، برای تکمیل معتقدات در زمان خلافت المستنصر بسال 471 هَ . ق . به مصر سفر کرد. پس از یک سال و نیم اقامت به ایران بازگشت و به تبلیغ پرداخت ، و قلعه ٔ الموت را مقر خویش ساخت (6 رجب 483) و طرفداران بسیار یافت . حسن با پیروان خویش از الموت به نقاط دیگر دست اندازی میکرد و اسماعیلیه چند قلعه را در نواحی دیگر تصرف و یا بساختن قلاعی در اقطار مختلف اقدام کردند. گویند که حسن باغهای دلکشی ترتیب داد که فدائیان را در آغاز قبول دعوت بدانجا میبردند و ایشان از انواع لذات بهشتی متمتع میشدند، ولی وجود چنین بهشتی موهوم به نظر میرسد. ملکشاه سلجوقی که از دستگاه خطرناک اسماعیلیه آگاه بودامیر ارسلان تاش را به محاربه با حسن بن صباح امر کرد (485 هَ . ق .). وی الموت را محاصره کرد ولی در مقابل هجوم محصورین شکستی سخت یافت . در همین سال ، مرکز دیگر دعوت ، قلعه ٔ دره را یکی دیگر از امرای سلطان ، قزل صاریغ در حصار گرفت و نتیجه نگرفت . مرگ ملکشاه به این اقدامات خاتمه بخشید. چهل روز پیش از این حادثه ، قتل نظام الملک بدست یکی از فدائیان موسوم به ظاهر ارانی ، نخستین نمونه ٔ یک سلسله قتل های غیلة که موجب وحشت عالم اسلامی گردید، صورت گرفت . رئیس مظفر، از پیروان حسن ، قلعه ٔ گردکوه را تصرف کرد و کیا بزرگ امید، قلعه ٔ لمسر ۞ را مسخر ساخت (495 هَ . ق .). سلطان محمد، نظام الدین احمد را به محاربه ٔ اسماعیلیه فرستاد و او در مدت هفت سال حوالی الموت را ویران کرد، و نیز نوشتکین شیرگیر از طرف سلطان مزبور قلعه ٔ لمسر و الموت را در سال 511 محاصره کردولی مرگ سلطان موجب ختم محاصره گردید. سنجر، از مشاهده ٔ خنجری که توسط یکی از امنای وی در زمین مقابل تخت وی فروشده بود، متوحش گردید و با فدائیان مصالحه کرد. حسن در 26 ربیعالاول سال 518 هَ . ق . درگذشت و کیا بزرگ امید جانشین او گردید و تا گاه مرگ (26 جمادی الاولی 532) بی دغدغه حکومت کرد. پس از او پسر وی محمدبه حکومت رسید و او در 557 درگذشت . پسر محمد، حسن ملقب به علی ذکره السلام بدعتهایی در مذهب به وجود آورد، منبر را مقابل قبله قرار داد، در صورتی که مقرر آن بود که منبر در سمت چپ محراب قرار گیرد (559 هَ . ق .)، و مدعی شد که وی از اعقاب نزار پسر المستنصر است و همین امر موجب امامت اوست . در پایان چهار سال سلطنت ، وی در کاخ لمسر، بدست برادرزن خود که از آل بویه بود کشته شد. پسر وی محمد دوم کمر انتقام قتل پدر بر میان بست و افراد خاندان قاتل را اعدام کرد و مدت 49 سال بفراغت حکومت راند. وی اعمال پدر را تعقیب کرد اما پسر او، جلال الدین حسن سوم از گاه جلوس اعلام داشت که قصد کرده تا دین حقیقی اسلام را برقرار دارد و بفرمود تا مساجد را تعمیر کنند و نماز جماعت را در روز جمعه اقامه کنند و بدین لحاظ او را نومسلمان نامیدند. حسن سوم نیز مانند پدر مسموم گردید. پسر وی علأالدین محمد سوم آنگاه که پنج ساله بود به حکومت رسید ولی او را در قصر خویش محبوس کردند و بهنگام مستی به اغواء پسرش رکن الدین خورشاه وی را در آخرین روز ذوالقعدة سال 651 به قتل رسانیدند. هلاکو به امر خان مغول در سال 654 قلعه ٔ میمون دز را که رکن الدین در آن پناهنده بود در حصار گرفت . رکن الدین تسلیم شد و محبوس گردید و او را به دربار منگو فرستادند. منگو وی را نپذیرفت و به هنگام بازگشت در ساحل جیحون به قتل رسید. قلعه ٔ الموت تسلیم گردید ولی قلعه ٔ گردکوه در ناحیه ٔ دامغان مدت سه سال مقاومت کرد. آخرین آثار اسماعیلیه از قهستان در زمان خان مغول ابوسعید محو گردید. شاهرخ پسر تیمور در ایالت مزبور آخرین پیروان اسماعیلیه را مورد تعقیب و تفتیش قرار داد ولی جز چند تن لشکری و سید و درویش ، دیگری را نتوانستند دستگیر کنند.
اسماعیلیه ٔ سوریه : استقرار اسماعیلیه در سوریه متعاقب استقرار آنان در جبال دیلم بود. در حدود سنوات آخر قرن پنجم هجری در زمان حکومت امیر سلجوقی رضوان بن تتش گروهی از آنان در حلب اقامت داشتند و امیرمزبور توسط طبیب و منجمی به عقاید آنان گرویده بود.نخستین کسی که بدست این گروه بقتل رسید پدرزن امیر مزبور، جناح الدوله حسین امیر حمص بود که بهنگام نمازگزاردن بدست سه ایرانی در زی صوفیان کشته شد. طبیب و منجم مزبور بزودی درگذشت (و شاید به قتل رسید) و قدرت او به دوست ایرانی وی ابوطاهربن صائغ منتقل گردید. و از آن پس سوریه یکی از مراکز مهم اسماعیلیه شد.
وضع کنونی : اکنون چندهزار تن از آنان در مملکت سوریه اقامت دارند که در قلاع قدیم مصیاث ، قدموس و غیره مقیمند.در ایران نیز گروهی از آنان در محلات (نزدیک قم ) جای دارند و در آسیای مرکزی ، در بدخشان ، خوقند و قراتگین و یکی از نواحی مجاور بلخ اسماعیلیه بنام مفتدی خوانده میشوند. در کافرستان (دره های جلال آباد و کمر) مولائی های بسیار اقامت دارند، همچنین در بسیاری از دره های علیای جیحون ساریقل (سریکل و خان و یاسین ). در هند و پاکستان تعداد آنان به 99476 بالغ میشود که در نواحی احمیر، هرواره ، راجپوتانه ، پنجاب و کشمیر مقیم اند و 52658 تن در بمبئی ، باروده و کورگ اقامت دارند.بین بهراهای گجرات ، داودی ها که بخش اعظم آن طایفه را تشکیل میدهند (130000 تن ) اسماعیلی هستند. در ناحیه ٔ عمان عده ٔ آنان بسیار است و در همه ٔ شهرهای ناحیت اقامت دارند، مقر اصلی آنان مطرح قرب مسقط است . همچنین در زنگبار و آفریقای شرقی (آلمان ) تعداد آنان به ده ها هزار میرسد. (نقل به اختصار از دائرةالمعارف اسلام ).
معتقدات : اسماعیلیه را در کتب ملل و نحل و تواریخ و سیر به اسامی و عنوانهای مختلف اسماعیلی و باطنی و قرمطی و فاطمی و شیعه ٔ سبعیه ۞ و به اصطلاح دشمنان آنان ملاحده ذکر کرده اند و آن شعبه ای از مذهب شیعه است که فقط به هفت امام قائل است ، یعنی از ائمه ٔ دوازده گانه ٔ شیعه ٔ اثناعشری فقط تا امام جعفرصادق را معتقدند و پسر وی اسماعیل را امام هفتم دانسته و دوره ٔ امامان را با وی ختم شده می دانند و پسر اسماعیل مزبور محمد را قائم موعود می پندارند و پس از وی امامت را در اولاد او بترتیب مخصوص قائلند. مؤسس این طریقه خود محمدبن اسماعیل ولی مروج و مجدد و بلکه در واقعمؤسس حقیقی شالوده ٔ آن عبداﷲبن میمون القداح بود که خلفای فاطمی خود را از اعقاب او میدانستند.
خلاصه ٔ عقاید باطنیه ٔ این طائفه آنکه : خدای تعالی را بالاتر از حدّ صفات دانند و مبداء اعلی را بعد از خدا عقل کل و پس از آن در درجه ٔثانی نفس کل دانند و گویند بتأیید عقل کل و ترکیب نفس کل این عالم پدید آمد و پس از این دو جوهر علوی ،که گاهی فقط بتعبیر اول و ثانی از آنها نام میبرند،به سه لواحق یا سه فرشته قائلند که عبارت است از جدّ و فتح و خیال ۞ ، و هر پنج را رویهم پنج حدّ علوی خوانند، و گویند که مظهر عقل کل در این عالم انبیای اولوالعزم هستند بعلاوه ٔ قائم که جمعاً هفت باشند و آنانرا «ناطق » اسم میدهند که درجه ٔ سوم است ۞ (بعد از عقل کل و نفس کل ) و مظهر نفس کل وصی را «اساس » نامند ودرجه ٔ چهارم دارد ۞ . و بعداز اساس در رتبه امامان می آیند که با اساس هفت تن باشند ۞ یکی بعد از دیگری ، وبعد از درجه ٔ امام درجات حجت و داعی و مأذون می آید. در اسلام حضرت رسول (ص ) را ناطق و حضرت علی (ع ) را اساس و امام حسن و حسین و زین العابدین و محمد باقر وجعفر صادق و پسر او اسماعیل را ائمه ٔ هفت گانه آن دور دانسته اند. محمدبن اسماعیل را قائم و خلفای فاطمی را جزو امامان دور قائم دانند و هر امام را 12 حجت باشد و هر یک از حجت ها در منطقه ٔ مخصوص از روی زمین حکم و مأموریت دعوت و سرپرستی شیعه و بقول ناصرخسرو «شبانی رمه » را داشتند که این منطقه را «جزیره ٔ» او مینامیدند و در زیر حکم هر یک از حجتان سی داعی بود و هر یک از داعیان نیز مأذونان در زیر حکم خود داشتند که بدعوت عامه ٔ اشخاص و در واقع اهل استعداد از مسلمین مشغول بودند، بترتیبات مخصوص که ذکر آن باعث تطویل میشود، و کسی را که تازه بطریقه ٔ آنان ورود میکرد «مستجیب » مینامیدند. این درجات هفتگانه یعنی مستجیب و مأذون و داعی و حجت و امام و اساس و ناطق درجات و مراتب سیر آنان است . پنج درجه ٔ اخیر را پنج حدّ جسمانی خوانند و گاهی میان حجت جزایر و امام درجه ای ذکر میکنند به اسم «باب » که شاید همانست که گاهی هم «حجت اعظم » نامیده میشود و در طریقه ٔ صباحیه (پیروان حسن صباح ) که بدعوت جدیده معروف بود بعنوان رئیس مجلس دعوت در مصر «داعی الدعاة» نامیده میشد که ظاهراً «باب » امام زمان و دربان دعوت او منظور است ۞ و گاهی هم مأذون و داعی را به دودرجه ٔ فرعی تقسیم کنند که محدود و مطلق نامند و به این جهات درجات گاهی هفت و گاهی نه و گاهی بیشتر ذکرمیشود. از حجت های 12 گانه که هر کدام حجت یک جزیره بود چهار نفر همیشه ملازم خدمت امام زمان و هفت نفر مأمور جزایر سبعه (هفت اقلیم ) بودند که از آنجمله درعهد المستنصر باﷲ ناصرخسرو حجت جزیره ٔ خراسان (بمعنی جغرافیائی این کلمه در آن عهد) بود. این اسامی و اصطلاحات از کتب و اشعار ناصرخسرو استخراج شده . ولی ظاهراً اتباع حسن صباح که پیروان «دعوت جدیده ٔ» نزاری بودند برای درجات سیر اصطلاحات دیگری داشته اند مانند سوس و داعی کبیر و رفیق و لاصق و فدائی و غیره و ظاهراً اینان منطقه ٔ دعوت حجت ها را عوض جزیره «بحر» میگفتند ۞ .
اسماعیلیه بتأویل قائلند و آیات و احادیث و احکام شرع را تماماً تأویل میکنند و منکرین تأویل و پیروان ظواهرشریعت و تنزیل را «ظاهری » مینامند و بر آنان بسیار طعن میکنند و معروف آنست که اسماعیلیان خود و لااقل درجات بالاتر آنان باطناً به احکام و ظواهر دین اصلاً قائل نیستند و وقتی کسی داخل طریقه ٔ آنان شد و دعوت را پذیرفت ابتدا با او مدارا کرده و کشف راز نمیکنند ولی پس از آنکه به درجات بالاتر رسید و در سیر در مراتب ترقی کرد حقیقت اعتقاد خود را که انکار ظواهر شرع است بر او انشا می کنند، ولی از اظهارات ناصرخسرو دراشعار و تألیفات خود، خلاف این مطلب ظاهر میشود و وی نه تنها خود به اعلا درجه مواظب و مراقب اعمال شرعیه بود ۞ بلکه در کتاب وجه دین که برای خود اسماعیلیان و مستجیبان نوشته شده صریحاً منکر ظاهر را از باطنیان دجال باطنیان ، مینامد و بر او طعن میکند همانطور که منکر تأویل را دجال ظاهریان میخواند ۞ ولی به تقیه و حیله در دعوت و اظهار مطلب بر حسب عقل و فهم مخاطب که روش ایشان بوده توصیه میکند ۞ . این طایفه به حروف جُمَّل و معانی رمزی آن اهمیت عظیم میدهند و اغلب استدلالات و بیاناتشان از روی حروف است ، چنانکه این طریقه میان اغلب مذاهب و طرق اسماعیلی و شیعی دیگر عموماً و بکتاشی ها و صوفیه و شیخیه و اکثر مذاهب اشراقی و باطنی دیده میشود. ۞ اسماعیلیه علم و اعتقاد را غایت وجود بشر میدانند و به بهشت و دوزخ جسمانی قائل نیستند، ولی به مبتدیان این کلمات را بمعنی معمول و معروف تفسیر میکنند و بکلی انکار نمیکنند ۞ ، ولی به ارباب مراتب بالاتر بهشت را نفس انسان کامل و دوزخ را نفس انسان جاهل و دور از خداتأویل میکنند و بعث و نشور جسمانی را هم قائل نیستند و بعضی اشعار ناصرخسرو نیز در این معنی صریح است ۞ . احکام دین را هم چنانکه از کتاب وجه دین سر تا پا دیده شود تأویل میکردند واحکام ظاهری فقه را «هوی و هوس ریاست جویان » مینامیدند. (تقی زاده . مقدمه ٔ دیوان ناصرخسرو صص مو- ن ) ۞ .
الاسماعیلیة، هم الذین اثبتوا الامامة لاسماعیل بن جعفر الصادق و من مذهبهم ان اﷲ تعالی لاموجود و لا معدوم و لا عالم و لا جاهل و لا قادر و لا عاجز و کذلک فی جمیعالصفات و ذلک لان الاثبات الحقیقی یقتضی المشارکة بینه و بین الموجودات و هو تشبیه و النفی المطلق یقتضی مشارکةالمعدومات و هو تعطیل بل هو واهب هذه الصفات و رب للمتضادات . (تعریفات جرجانی ). و رجوع به سبعیه ، باطنیه ، ذومصة و ملاحده شود.

شریعتی و الموت

rashvand52 — Fri, 11 Dec 2009 10:53:18 GMT

از آن مستی شگفت که چشمم کسی را نمی دید و گوشم فریادی ، آوازی و ناله ای را نمی شنید

دلم یک قلعه ی نظامی سنگی بود که درآن جز صدای سلاح و اسب و حماسه ی رزم و رجز شنیده

نمی شد یک الموت بود ،آشیانه عقاب .

دل بزرگ و پولادین او در سینه ام می زد دلی که درهای آهنین و استوارش با قفل های سنگین و

محکمی که از آغاز بسته بود و کلیدش نیز گم شده بود

قفل بود .

دلی که همچون حصار "الموت" جز خبر حماسه کسی در آن نبود . به برج های بلند و استوارش کمند

هیچ پیوندی نمی رسید و از فراز باروهای قطورش که با سنگ خارا برآورده بودند ، تیر دورپرواز هیچ

پیغامی نمی گذشت .

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پی نوشت :

۱-مطلب بالا نقل از کتاب "هبوط در کویر "زنده یاد دکتر علی شریعتی که درقسمت" با مخاطب های آشنا کتاب سیالان بنده نیز آورده شده است

۲- از نگاه دکتر شریعتی قلعه الموت بعنوان پایگاه مقاومت اسماعیلیان الموت وحسن صباح و فدائیانش به دیده تکریم و تحسین آمیز توصیف شده است که نهایت تیز بینی و وسعت روشنگری اورا به اثبات می رساند

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

سیمرغ

rashvand52 — Tue, 08 Dec 2009 09:12:57 GMT

محوطه اطراف امام زاده محمود هرانک محل پارک خودروهای سواری است طوری که روزهای

پنج شنبه و جمعه جا برای پارک پیدا نمی شود . روبروی امام زاده درخت توت کهنسالی است

که جای پارک ثابت سیمرغ راننده آبادی است .جارالله یک روز به هرانکی های شهر نشین گفته بود :

این جا ،جای ثابت مونه، کسی از شهریها حق نداره، اینجا پارک کنه، این یه کمه جا، به مون سهم می رسه .

از آن روز به بعد همه رعایت حال و جای پارک ماشین او ر ا می کنند

چند روز پیش که به هرانک رفته بودم با کمال تعجب دیدم جارالله سیمرغ را جلو خانه اش پارک

کرده است از ننه مهلقا علت را جویا می شوم ، می گوید :

محسن - یکی از نوجوانان آبادی - خواب دیده، امام زاده محمود به او گفته ، به جارالله

بگو ماشینش را تو حیاط من پارک نکند .

جارالله هم به احترام امام زاده محمود دیگر انجا پارک نمی کند

ثلاثه غساله

rashvand52 — Mon, 07 Dec 2009 05:42:59 GMT

غساله را نام یک مطرب هندی دانسته اند و " سرو و گل و لاله " را نام دختران او نقل کرده اند

که سلطان غیاث الدین مصرع " ساقی حدیث سرو و گل و لاله می رود "را گفت و نتوانست آن را

تمام کند . شاعران مجلس هم نتوانستند آن را به پایان آورند چند بازرگان از اهل فارس صحبت

حافظ شیراز را به میان کشیدند و شاه سلطان غیاث الدین از آنان خواست که وقتی به شیراز می روند

از وی بنام سلطان در خواست کنند بر مصرع سلطان غزلی بسازند

و او نیز ساخت و بعدها ان را به بنگاله فرستادند نزد سلطان غیاث الدین

رونق عهد شباب است دگر بستان را می رسد مژده گل بلبل خوش الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن بازرسی خدمت ما برسان سرو گل و ریحان را

گر چنین کند مغبچه باده فروش خاکروب در میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان مضطرب حال مگردان می سرگردان را

ترسم این قوم که بردرد کشان می خندند در سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانه گردون به در نان مطلب کان سیه کاسه در آخر بکشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعان من مسند مصرآن تو شد وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

شب ازنگاه حافظ

rashvand52 — Fri, 04 Dec 2009 10:18:18 GMT

شب در کلام حافظ به مثابه یک (رمز ) بکار می رود

با مفهوم هایی مواج و گونه گون از همه مهمتر با مفهوم (لحظه های مکاشفه )این لحظه شهود و

مکاشفه که حافظ در پار ه ای از تا ملات عرفانی خویش از آن تعبیر به (دوش ) می کنددر واقع لحظه

ای است بیرون از زمان چراکه مکاشفه در نزد عرفا با مقام تمکین ارتباط داردزمان به قول مولوی

منشا ء (تلوین) است عارف در چنان حالی از چنبره زمان وا می رهد واز قید چون و چرا خارج

می شودودرفضای بیخودی با تجربه های شگرف عرفانی روبرو می شود و مست از این سفر روحانی

به میا ن مخاطب بر می گردد و کلامش درهمه نسل هاو عصرها ساری و جاری می شود بدون شک

شب بهترین و بی نظیرترین نقش را در شعر حافظ لسان غیب داشته است لحظاتی که هیاهوی روز به

پایان رسیده و عارف در خلوت خداخواهانه خویش به انسان به جهان و خدا می اندیشد و درمقابل خیل

عظیمی هستند که شب شان مثل روزشان شلوغ است و فرقی با روز ندارد

شب