اژدها کشان در بوته نقدو بررسی
داستانهای نویسنده از لحاظ زمانی دهه های ۳۰و ۴۰الموت را یاد آوری می کند به هیچ وجه مردم امروز میلک و سایر روستاهای الموت براساس نوشته های علیخانی زندگی نمی کنند از ویژگی های منحصر بفرد الموتیها روشنگریشان می باشد که خوب مسائل دین مذهب و جهان معاصر را می فهمند و تجزیه تحلیل می کنند حتی در میلک این موردها را به یاد دارم که آن پیرمرد کشاورز میلکی چطور تحلیل خوبی از اوضاع کشور داشت
مهاجرت از میلک به قزوین در داستانهای علیخانی اشاره گردیده مهاجرتی که بالامحله و پایین محله خالی از سکنه شده و وهم وخیال جایشان را پرکرده است و آنان با سختی در قزوین به دست فروشی و عملگی مشغولند که در این مورد بایستی بگویم مهاجرت مردمان الموت بخصوص میلک ناشی از کمی درآمد و محدود بودن امکانان آن محیط کوهستانی بوده است نسل جوان مهاجرت کرده الموت امروز از مدیران واساتید دانشگاههای کشورند که هوش و ذکاوت انها زبانزد خاص و عام است علیخانی این چهره ها را در داستانهایش به کل فراموش کرده است
در پایان ضمن تشکر از این نویسنده پر تلاش زیر سوال بردن خدمات فرهنگی نامبرده نیست بلکه خود ایشان به شخصه می دانند بنده چقدر به نامبرده ارادت دارم حال که علیخانی عزیز به عنوان یک نویسنده و وبلاگ نویس حرفه ای دست به قلم می برد خارج از وهم خیال و خرافه میلک را معرفی کند این سوالی است که من به طور جدی درباره آن می اندیشم
هرانک "هرآنک های احساس عاطفه تفکر ونگرش من است "به انسان زندگی جهان و خاطره های زادگاهم .هرچه که می نویسم" هرآنک نوشتنی است" که مرا روزها می گدازاند وقتی نوشته می شوند راحت می شوم . مردالموتی کوله علف بردوش از کوههای سیالان را می مانم بایستی کوله علف تا پشت بام طویله اش ببرساند چه کیفورمی شودمرد الموتی وقتی کوله علف را بر بام طویله اش می گزاردو آخیشی از سر لذت می گوید:آخیش راحت شدم